ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΝ 06.10.2026
Μακαριώτατε,
Ἱεραρχία συνεδριάζουσα, εἶναι ὁ Κανονικὸς τῆς Ἐκκλησίας θεσμός, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὴν Ἀποστολικὴν Σύνοδον καὶ κεκτημένης τῆς ἀδιακόπου διαδοχῆς τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων, οἱ ὁποῖες ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἐξέδοντο Τόμους καὶ Δόγματα πίστεως καὶ Κανόνας διοικήσεως.
Κανονικήν διαδοχὴν δίδει εἰς τὴν παροῦσαν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τὸν χαρακτῆρα καὶ τὸ κῦρος τῶν Ἀποφάσεων Τοπικῆς Συνόδου. Δι' αὐτὸ καὶ ἐκλήθημεν καὶ παριστάμεθα ἅπαντες μὲ χαρά, μὲ αἴσθημα εὐθύνης καὶ διάθεσιν συμμετοχῆς, μετὰ γνώμης καὶ συμφώνου καὶ ὁμοφώνου Ἀποφάσεων ὑπὸ τὸν φωτισμόν τοῦ ἐπικαλεσθέντος τῆς ἐναρκτήριου προσευχῆς, Ἁγίου Πνεύματος.
Στὴν συνέχεια, ἐπιτρέψτε μου νὰ προσθέσω καὶ ἁγιογραφικό χωρίον ἐκ τῆς Β΄ Καθολικῆς Ἐπιστολῆς Πέτρου, ἑρμηνεία ἀπὸ τὸ ὑπόμνημα τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου. Γράφει ὁ Ἀπόστολος:
«Σπουδὴν πᾶσαν παρεισενέγκαντες, ἐπιχορηγήσατε ἐν τῇ πίστει ὑμῶν τὴν ἀρετήν, ἐν δὲ τῇ ἀρετῇ τὴν γνῶσιν, ἐν δὲ τῇ γνώσει τὴν ἐγκράτειαν, ἐν δὲ τῇ ἐγκρατεὶᾳ τὴν ὑπομονήν, ἐν δὲ τῇ ὑπομονῇ τὴν εὐσέβειαν, ἐν δὲ τῇ εὐσεβείᾳ τὴν φιλαδελφίαν, ἐν δὲ τῇ φιλαδελφὶᾳ τὴν ἀγάπην».
Εἰς τὴν κλίμακα αὐτὴ ὁ Νικόδημος ἑρμηνεύοντας γράφει «Διὰ νὰ γίνετε χριστιανοί, κοινωνοὶ θείας φύσεως, δείξατε κάθε προθυμία ἀναβάσεως τῶν βαθμίδων τῆς κλίμακας τῶν ἀρετῶν μὲ τὴν χρυσόπλοκον καὶ ἀλληλέκδοτον σειρὰν, διὰ νὰ φθάσετε εἰς τὴν κορυφὴν τῆς ἀγάπης».
Πρώτο σκαλοπάτι βάζει τὴν πίστιν ὡς θεμέλιον ὅλων τῶν ἀρετῶν. Δεύτερον, τὴν ἀρετήν καί τὰ καλὰ ἔργα, διότι χωρὶς αὐτὴν ἡ πίστις εἶναι νεκρά. Τρίτον, τὴν γνῶσιν τῶν τοῦ Θεοῦ μυστηρίων, τὴν θεωρίαν καὶ πρᾶξιν τῆς ἀρετῆς. Τέταρτον, τὴν ἐγκράτεια σώματος καὶ ψυχῆς ὡς χαλινόν. Πέμπτον δὲ, ἀπό τὴν ἐγκράτειαν τήν ὑπομονήν. Ἐπειδή δὲν κατορθοῦται εὐκόλως, διὰ τοῦτο ἐχωρίσθη ἀπό τήν ὑπομονήν. Ἐν τῇ ὑπομονῆ τήν εὐσέβειαν. Ἡ εὐσέβεια διαφέρει τῆς πίστεως. Ἡ πίστις εἶναι καθολικοτέρα, ἡ δὲ εὐσέβεια μικροτέρα. Συμπίπτει δὲ μὲ τὴν εὐσέβειαν καί τὴν φιλαδελφίαν, καθ' ὅτι ὁ πρὸς τὸν Θεὸν εὐσεβῶν, πρέπει νὰ φαίνεται τοιοῦτος καὶ τῶν ἀδελφῶν. Τὴν φιλαδελφίαν ἑνώνει μὲ τὴν ἀγάπην ποὺ εἶναι τὸ τελευταῖο ὄγδοο σκαλοπάτι τῆς οὐρανοδρόμου αὐτῆς κλίμακος. Καὶ ἡ ἀγάπη εἶναι πλήρωσις ἐντολῶν νόμου καὶ αὐτὴ ἐβίασε καὶ τὸν ἀβίαστον Πατέρα καὶ τὸν μονογενῆ Του Υἱόν. Ἐκείνου μὲν νὰ δώσει τὸν ἀγαπητόν Του Υἱόν, Τοῦτον δὲ νὰ χύση ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων τό πολύτιμο Αἷμα Του.
Μετὰ ἀπὸ τὴν σύντομον ἑρμηνεία, ὁ Νικόδημος κάνει μιὰ γενικὴ παρατήρηση καὶ γράφει:
«Ἐὰν ἀποκτήσετε ὅλας τὰς ὡς ἄνω ἀρετὰς διὰ πράξεως, δὲν κινδυνεύετε νὰ ξεπέσετε ἀπὸ τὴν κλῆσιν τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὰς ἀρετὰς αὐτὰς θέλετε καθαρίσει τοὺς ὀφθαλμούς, ἵνα βλέπωσι τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ».
Ἑπομένως ἀναμαρτησία, δυσκινησία καὶ ἀκινησία πρὸ τοῦ κακοῦ, ἀκολουθεῖ ἐκείνους ποὺ ἀναβαίνουν τὴν κλίμακα καὶ τελειωθοῦν διὰ πράξεως καὶ θεωρίας.-
Ο ΚΑΡΥΣΤΊΑΣ ΚΑΙ ΣΚΥΡΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ