Κήρυγμα του Μητροπολίτου μας
ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ & ΣΚΥΡΟΥ
Κ.Κ. Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ
.jpg)
ΟΜΙΛΙΑ 37ῃ
Τό καλό καί τό κακό εἶναι θέμα πολλῆς συζητήσεως καί ἐνδιαφέροντος. Πῶς θά ἀποφύγωμε τό κακό καί θά κάνωμε τό καλό εἶναι ἡ βασική διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος συχνά ἀσχολεῖται καί εἰδικά γράφει ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ:
«Ὅποιος προκαλεῖ τό καλό ἤ τό κακό, αὐτός εὔλογα ἀπολαμβάνει πρῶτος. Καί ὅπως τό νερό τῆς πηγῆς, τό ἁλμυρό ἤ τό πόσιμο, γεμίζουν τά δοχεῖα καί ἡ πηγή πού ἀναβλύζει δέν ἀδειάζει, τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τήν κακία καί τήν ἀρετή. Ἀπό ὅποιον ἐκδηλωθεῖ αὐτό, ἤ τόν καταστρέφει, ἤ τόν εὐχαριστεῖ ἀντιστοίχως».
Ἐπειδή ὅμως ἡ ἀνταπόδοσις δέν περιορίζεται μόνον στή ζωή αὐτή, ἀλλά ἐπεκτείνεται καί στήν ἄλλη ζωή, ὁ Χρυσόστομος θά προχωρήσῃ καί στήν μετά θάνατον ζωή καί θά μᾶς εἰπῇ:
«Καί αὐτά βέβαια συμβαίνουν ἐδῶ. Τά ἐκεῖ ὅμως, ἀγαθά ή κακά, ποιός λόγος μπορεί νά τά διηγηθῇ; Κανείς. Διότι τά καλά ξεπερνοῦν ὄχι μόνον κάθε λόγο, ἀλλά κάθε νοῦ. Τά κακά μᾶς ἐλέχθησαν μέ τά ὀνόματά τους. Ἐκεῖ ὑπάρχει φωτιά καί σκοτάδι καί δεσμά καί αἰώνιο σκουλήκι καί ὄχι μόνον αὐτά, ἀλλά καί ἄλλα φοβερότερα. Καί γιά νά μάθης τήν μεταφορική ἔννοια, πρόσεξε αὐτό πού θά σοῦ ἐξηγήσω. Πές μου, πῶς ὑπάρχει σκοτάδι, ἀφοῦ ὑπάρχει φωτιά; Ἡ φωτιά ἐκείνη εἶναι χειρότερη ἀπό τήν φωτιά, γιατί ἐκείνη δέν ἔχει φῶς, ἀλλά καί δέν σβήνει, καίει πάντοτε, εἶναι ἄσβεστη καί δέν κατακαίει».
«Έπειτα ἀπό αὐτά, ἄς σκεφτοῦμε πόσο μεγάλο κακό εἶναι τό νά καίεται κανείς καί νά βρίσκεται στό σκοτάδι, νά βγάζῃ ἄπειρες κραυγές καί νά τρίζῃ τά δόντια καί νά μήν είσακούεται καθόλου. Νά κάθεται στό σκοτάδι, νά εἶναι φυλακισμένος μαζί μέ ἐγκληματίες, χωρίς νά βλέπη καί μέσα στό πλῆθος τῶν κολασμένων νά εἶναι καί νά νοιώθῃ μόνος. Διότι ή ἔλλειψις λάμψεως ἐκεῖ δέν ἐπιτρέπει νά ξεχωρίση κανείς τόν πλησίον του».
Καί ὁ Χρυσόστομος συμβουλεύει:
«Γι' αὐτό, παρακαλῶ νά σκεφτώμαστε αὐτά διαρκῶς, ἀποφεύγοντάς ἔτσι νά ὑποστοῦμε τήν τιμωρία τῆς κολάσεως στήν πρᾶξι». Αμήν