ΟΜΙΛΙΑ 39η
Μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ ἀσχολήθηκε ὁ Χρυσόστομος. Τί εἶναι, πῶς τήν ἀποκτοῦμε καί πῶς τήν χάνομε.
Καί συνεχίζει έπαναλαμβάνοντας:
«Βλέπεις ὅτι δέν εἶναι δυνατόν ή κοσμική ψυχή νά ἔχῃ την Χάρι τοῦ Πνεύματος. Χρειάζεται νά καταβάλωμε μεγάλη προσπάθεια, γιά νά μπορέσωμε νά τήν διατηρήσωμε καί νά μᾶς κατευθύνῃ σέ ὅλα σωστά, γιά νά εἴμεθα ἀσφαλεῖς καί νά ἔχωμε έσωτερική εἰρήνη».
Καί ἐπακολουθεῖ τό παράδειγμα:
«Ἰσχύει ὅτι τό πλοῖο, πού κατευθύνεται μέ εύνοϊκούς ἀνέμους, δέν εἶναι δυνατόν νά συναντήσῃ κάποιο ἐμπόδιο, οὔτε νά καταβυθιστῇ, ἐφ' ὅσον ὁ ἄνεμος εἶναι εὐνοϊκός καί ἀδιάκοπος, ἀλλά πολλή δόξα καί ἐπιστροφή φέρει στούς ναῦτες καί στούς ἐπιβάτες, ἀπαλλάσσοντάς τους ἀπό τήν ταλαιπωρία τῆς κωπηλασίας, ἐνῷ τούς ἐπιβάτες τους ἀπαλλάσσει από κάθε φόβο ναυαγίου καί τούς προσφέρει σ' ὅλο τό ταξίδι εὐχάριστο θέαμα. Ἔτσι καί ἡ ψυχή, πού εἶναι ὀχυρωμένη μέ τό Θεῖο Πνεῦμα, ὁπωσδήποτε ξεπερνᾶ τίς τρικυμίες τῆς ζωῆς καί τήν ὁδό, πού ὁδηγεῖ στόν οὐρανό, τήν διασχίζει πιό άνετα ἀπό ἐκεῖνο τό πλοῖο, ἐφ' ὅσον δέν προπέμπεται ἀπό τόν ἄνεμο, ἀλλά κατευθύνεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Παράκλητο. Πράγματι, ὅπως ὁ ἄνεμος δέν θά ἐνεργοῦσε, ἐάν ἔπνεε σέ χαλαρωμένα πανιά, ἔτσι καί τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἀνέχεται νά παραμένῃ σέ ἁμαρτωλή ψυχή».
«Επομένως, ή σκέψις μας πρέπει νά πυρπολῆται καί τά ἔργα μας νά μᾶς διεγείρουν καί νά μᾶς ἐνισχύουν. Παραδείγματος χάριν, ὅταν προσευχώμαστε, νά τό κάνωμε μέ πολλή δύναμη, ὑψώνοντας τόν νοῦ καί τήν ψυχή στόν οὐρανό μέ μεγάλη προθυμία. Ὅταν δίνωμε έλεημοσύνη, χρειαζόμαστε δύναμι, μήπως ή φροντίδα τοῦ σπιτιοῦ καί ὁ φόβος τῆς φτώχειας εἰσχωρήσουν καί χαλαρώσουν τήν διάθεσι. Διότι, ὅπου ὑπάρχει ἡ ἐλπίδα τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, ἐκεῖ ἔρχεται καί ἡ ἐνέργεια τοῦ Πνεύματος».
«Οπότε τίποτα ἀπό ἐκεῖνα τά ἐφήμερα καί δυσάρεστα δέν θά εἰσέλθῃ στήν ψυχή, ἀλλά καί νά εἰσέλθῃ δέν θά τήν ἐμποδίσῃ νά ἐνεργήσῃ οὔτε θά τήν βλάψῃ, διότι γρήγορα θά τό άποκρούσῃ καί θά τό άπομακρύνη».
«Χρειαζόμαστε λοιπόν, γιά νά πλεύσωμε σωστά, τεντωμένα πανιά καί γερά σχοινιά». Αμήν
.jpg)