ΟΜΙΛΙΑ 43ῃ
Μετά τήν εἰσαγωγήν εἰς τήν ΚαθολικήνἘπιστολήν τοῦ Ἰακώβου πού θά ἑρμηνεύσωμε, ἐρχόμεθα καί ἀρχόμεθα τῆς ἑρμηνείας μέ βοηθόν καί ὁδηγόν ἑρμηνευτήν τόν Ἅγιον Νικόδημον τόν Ἁγιορείτην.
«Ἰάκωβος, Θεοῦ καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος, ταῖς δώδεκα φυλαῖς ταῖς ἐν τῇ διασπορᾷ, χαίρειν».
Ὅπως ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι στήν ἀρχή τῶν ἐπιστολῶν τους συνιστοῦν τόν ἑαυτό τους καί ἀναφέρονται στούς ἀποδέκτας τῆς ἐπιστολῆς τους, ἔτσι καί ὁ Ἰάκωβος γράφει τό κύριον ὄνομά του, διά νά φανερώσῃ στούς ἀναγνώστας ποιός εἶναι αὐτός πού τήν ἀποστέλλει. Δέν ὀνόμασε τόν ἑαυτόν του Ἀπόστολον ἀπό ταπεινοφροσύνη, ἀλλά τόν ὀνομάζειδοῦλον Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Καί σημειώνει ὁ Νικόδημος:
«Βλέπετε δέ ἀγαπητοί ὅτι οἱ Θεῖοι Ἀπόστολοιἔχουν διά καλλωπισμόν καί δόξαν τους νά ὀνομάζωνται δοῦλοι Κυρίου περισσότερο ἀπό κάθε κοσμικό ἀξίωμα. Ἐγώ ὁ δοῦλος τοῦ Χριστοῦ σέ σᾶςτούς διεσκορπισμένους σέ ὅλα τά μέρη τῆς γῆςγράφω νά χαίρεσθε».
Καί νεώτερος καθηγητής ἐπί τοῦ ὀνόματος΄΄δοῦλος΄΄ γράφει:
«Εἶναι δοῦλος ὄχι ὑπό τήν ἔννοια τοῦ σκλάβου, ἀλλά ὡς ἐλευθέρως καί μετά προθυμίας ἀβιάστουὑποταγῆς εἰς τόν Θεόν, ἐργαζόμενος πρός δόξανΑὐτοῦ καί μή ζῶν δι’ ἑαυτόν, ἀλλά διά τόν Χριστόν. Ὁ Ἰάκωβος, καίτοι στῦλος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καί κατέχων ὕψιστον ἀξίωμα ἐν αὐτῇ, δέν ἦτο παρά δοῦλος τοῦ Χριστοῦ».
Καί προσθέτει:
«Οἱ εἰς ὑψηλοτέρας βαθμίδας ἱστάμενοι μήλησμονοῦν ὅτι καί αὐτοί εἶναι δοῦλοι καί ὡς τοιοῦτοιἄς συμπεριφέρωνται ὡς δοῦλοι καί διάκονοι τῶν πιστῶν».
Καί προσθέτει:
«Ἀξιοσημείωτον εἶναι ὅτι ὁ Ἰάκωβος, μολονότι ἐκαλεῖτο καί Ἀδελφόθεος, προτιμᾶ τήν ὀνομασίαν ὄχιτοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Κυρίου, ἀλλά ὡς ἑνός δοῦλου τοῦΚυρίου. Οἱ δώδεκα φυλές τῆς διασπορᾶς εἶναι αὐτοίπού ἐπίστευσαν καί οἱ ὁποῖοι εἶναι διεσκορπισμένοιεἰς ὅλον τόν κόσμον Χριστιανοί».
Καί ἐπιλέγειν σέ αὐτούς:
«χ α ί ρ ε ι ν » .
Ὡραῖος χαιρετισμός!
Α Μ Η Ν
.jpg)