Κήρυγμα του Μητροπολίτου μας
ΚΑΡΥΣΤΙΑΣ & ΣΚΥΡΟΥ
Κ.Κ. Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ
.jpg)
ΟΜΙΛΙΑ 1η
Ἡ λύπη καί ή χαρά συνδέονται μεταξύ τους. Εἶναι δεμένες καί φεύγοντας ή μία, ἔρχεται ἀκολουθοῦσα ἡ ἄλλη. Αὐτό τό γνωρίζουν ὅλοι καί οἱ πιστοί παρηγοροῦνται.
Ὁ Παῦλος ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ θὰ εἰπῇ:
«Κάθε παιδαγωγία στήν αρχή δέν φαίνεται να προξενῇ χαρά ἀλλά λύπη, ἀργότερα ὅμως ἀνταμοίβει με καρπό είρηνικό ἐκείνους πού παιδαγωγήθηκαν μέ αὐτήν».
Στά λόγια αὐτά τοῦ Ἀποστόλου, ὁ Χρυσόστομος θά εἰπῇ:
«Αὐτοί πού πίνουν πικρά φάρμακα, στήν ἀρχή ἀνέχονται κάποια ἀηδία, κατόπιν ὅμως αἰσθάνονται ὠφέλεια. Πράγματι, τέτοια εἶναι ἡ ἀρετή. Στήν περίπτωση τῆς κακίας, προηγείται ή εὐχαρίστησις καί ἀκολουθεῖ ἡ λύπη, ἐνῶ στην περίπτωσι τῆς ἀρετῆς, προηγεῖται ἡ λύπη καί ἀκολουθεῖ ἡ ἡδονή. Διότι δέν εἶναι καθόλου τὸ ἴδιο. Δέν εἶναι τὸ ἴδιο να λυπηθῇς προηγουμένως καί ἔπειτα νά εὐχαριστηθῆς, με το να εὐχαριστηθῇς πρῶτα καί ἔπειτα να λυπηθῆς. Στή δεύτερη περίπτωση, ή προσδοκία τῆς μελλοντικῆς λύπης μειώνει τήν παροῦσα ἡδονή, ἐνῶ στήν πρώτη περίπτωσι, ή προσδοκία τῆς μελλοντικῆς ἠδονῆς ἐλαττώνει τήν παροῦσα ὑπερβολική λύπη».
Καί στη συνέχεια ἐπεξηγεῖ τούς λόγους τοῦ Παύλου ὁ Χρυσόστομος καί γράφει:
«Δι' αὐτό λοιπόν ὁ Παῦλος ἐπιχειρεῖ νά τούς παρηγορήση, προβάλλοντας τήν κοινή κρίσι, τήν ὁποίαν κανείς δέν μπορεῖ νὰ ἀπορρίψη οὔτε να πολεμήσῃ».
«Λυπᾶσθε τώρα, αὐτό εἶναι φυσικό, διότι τέτοια εἶναι ἡ παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ. Τέτοια άρχή ἔχει. Στήν ἀρχή φαίνεται να προξενῇ λύπη. Καί σωστά εἶπε φαίνεται, διότι ή παιδαγωγία δέν προξενεῖ λύπη, αλλά μόνον φαίνεται ὅτι προξενεῖ, ἐπομένως δέν προξενεί».
«Η φαινομενική λύπη ἀνταμοίβεται με καρπούς ούς δικαιοσύνης. Καί δέν εἶπε ὁ Παῦλος με καρπόν, ἀλλά με καρπούς, για να παρουσιάση το πλῆθος τῆς ἀμοιβῆς καί τῆς χαρᾶς. Επομένως, ή παιδαγωγία εἶναι άσκησις. Αὐτή δυναμώνει τόν ἀθλητή καί τον κάνει ἀκατανίκητον στούς ἀγῶνες καί ἀκαταμάχητον στούς πολέμους. Επομένως, πρέπει να προσδοκούμε μεγάλα ἀγαθά και τα τέλη τῆς ζωῆς μας εἰρηνικά. Ἐνῶ εἶναι σκληρή, ἔχει καρπούς γλυκεῖς. Στα δένδρα, ὁ φλοιός είναι σκληρός και πικρός, ἐνῶ οἱ καρποί εἶναι γλυκεῖς».
«Εάν λοιπόν πρέπει να προσδοκούμε μεγάλα ἀγαθά, διατί στενοχωρούμεθα; Ἐνῶ ἐδείξατε ὑπομονή στα λυπηρά, τώρα που πρόκειται για τὰ ἀγαθά, διατί απογοητεύεσθε; Τα δυσάρεστα τα υπομείνατε, μή λοιπόν ἀμφιβάλλετε γιά τήν ἀνταπόδοσι».
«Βαδίστε σε ἴσιους δρόμους, με βήμα σταθερό, σαν δρομεῖς καί παλαιστές. Το στεφάνι τῆς δόξης σᾶς περιμένει».
AMHN